Czasu pracy pewnych kategorii pracowników nie można regulować sztywnymi dobowymi i tygodniowymi normami. Wynika to przede wszystkim ze specyficznego charakteru danej pracy. Przepisy art. 135 - 137 k.p. oraz 143 i 144 k.p. umożliwiają pracodawcom wprowadzenie, po spełnieniu przesłanek określonych w kodeksie, szczególnego rodzaju czasu pracy, określanego jako równoważny.
Zgodnie z art. 22 ust. 9 pkt 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych, w stosunku do przychodów uzyskanych z tytułu korzystania przez twórców z praw autorskich lub rozporządzania przez nich tymi prawami, koszty określa się w zryczałtowanej wysokości 50% uzyskanego przychodu, pomniejszonego o potrącone przez płatnika w danym miesiącu składki na ubezpieczenie emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe.
Obniżenie wymiaru czasu pracy następuje z reguły w drodze porozumienia stron stosunku pracy lub też, wprowadzane jest w drodze wypowiedzenia zmieniającego przez pracodawcę. Przepisy kodeksu pracy przewidują jednakże sytuację, w której to pracownik może żądać obniżenia wymiaru czasu pracy, a pracodawca ma obowiązek się do tego wniosku zastosować.
W kodeksie pracy nie znajdziemy zasad doręczania pism o wypowiedzeniu umowy o pracę. W związku z tym, zgodnie z art. 300 kodeksu pracy, należy posiłkować się przepisami kodeksu cywilnego, a w szczególności art. 61 k.c.