Work sharing (czyli dzielenie pracy) jest popularną na zachodzie Europy metodą zapobiegania zwolnieniom grupowym w czasie kryzysu. Jest to szczególna postać zatrudnienia niepełnowymiarowego. Polega ona na redukcji wymiaru czasu pracy pracowników i połączonej z nią, proporcjonalnej redukcji wynagrodzeń, których celem jest uniknięcie zwolnień.
Szacuje się, że w Polsce zaledwie 5% zatrudnionych wykonuje pracę w formie telepracy, podczas gdy w Europie Zachodniej jest to około 11%, a w USA 30%. Czy różnica ta spowodowana jest niewiedzą, czy też zbyt skomplikowanymi przepisami, które odstraszają potencjalnie zainteresowanych pracodawców i pracowników?
Bez względu na to jak oceniamy aktualną sytuację makroekonomiczną, czy jest to w naszej ocenie globalny kryzys, recesja czy też zwykłe, cykliczne spowolnienie gospodarcze, co do jednego nie mamy żadnych wątpliwości: jesteśmy świadkami spadku popytu na pracę i w konsekwencji spadku dynamiki zatrudnienia.
Pracownik, z którym pracodawca rozwiązał za wypowiedzeniem umowę o pracę zawartą na czas nieokreślony bez uzasadnienia lub z naruszeniem innych przepisów o wypowiadaniu umów o pracę, może wystąpić do sądu z żądaniem przywrócenia do pracy na poprzednich warunkach. To samo roszczenie przysługuje pracownikowi, z którym rozwiązano umowę o pracę bez wypowiedzenia z naruszeniem przepisów prawa o rozwiązywaniu umów w tym trybie.